هەڤاڵ ئەبوبەكر پارێزگاری سلێمانی دەڵێت، “نەوت گەرمی نەكردینەوە، با نەمانسووتێنێت، ئەم بەزمە نەسازە نەشیاوە راگرن و چاوی لێمانە دایكی وەتەن”.
لە نووسینەكەیدا پارێزگاری سلێمانی راشیگەیاندووە، “زام و خەنجەر، پێكدێن و، من لەگەڵ خۆمدا ناسازێم و ئێسقانی یەكتر دەشكێنین، بەخەیاڵی خاوی خۆمان ئێسكەپەیكەری هاڕراومان؛ رادەگرین و بەم هەموو تەخوینكردنەی یەك؛ تەجمیلی سەری شكاو و سنگی دڕاوو دەستی بڕاومان دەكەینەوە”.
راشگەیاند، دنیا چاوی لە ئێمەیە، ئێمەیش دەستمان لەسەر چاوی خۆمان، هەر یەكەمان لەسەر شارێك راوەستاوین، نیشتمانیش چاوی لەسەر چاوی گشت و لەسەر كوردستانی هەموو شارەكان دۆشداماوە، راماوە، هەڵكورماوە و بۆ كورد ئاوا لە خۆی دەكات؟!؟.
دەشڵێت، “تاكەی دەستی سەریدەخوات؟.. كەی لە خوێنی خۆی تێردەبێت؟..لە كام؛ كوێدا، لە كام؛ كەیدا، لەكام؛ كێدا، ڕادەوەستێت؟!
نەوت؛ گەرمی نەكردینەوە، با نەمانسوتێنێت و ئەم بەزمە نەسازە نەشیاوە راگرن و رووبكەنەوە یەكترو خەنجەرەكانتان لە پشتی یەك دەربهێنن، چاوی لێمانە دایكی وەتەن”.
